De kinderen uit de buurt,
spelen rustig op straat.

Is dit waar het leven om gaat?
Vroeg de toekijkende kalende dichter.
's Middags opgestaan uit zijn slaap.
Schizofreen door z'n ontbijt gestapt.
Vol angsten, wanen en natuurlijk zelfbeklag.

Daar staan de kasten van z'n brein.
Vol persoonlijk ongemak en erger leed.
Een vergeten liefde,
romantisch op schrift,
staat poetisch leuk, tussen het zelfmoordgedrag.

Verveling als vermaak.
Depressie als karakteropbouw.
Schepen vol opportunisme en goed gevoel,
stranden op klokkijken,
en beneden weer de postbus bevinden.

`Roept iemand mij?
Ben ik ook in het maatschappelijk gewoel?'
Wel ja,
zelfmeelijdend cynisme,
nog niet gehoord,
wordt met perverse naiviteit,
gratis ingeboord.

Dreun na dreun.
Ben een persoonlijkheid aan het uitdeuken.
Voor geniaal gekleun, om, vrees ik,
een grootheidswaan,
weg te geven.
De kinderen uit de buurt,
spelen rustig op straat.

Stefan van den Hout November 2001.